Een spannende dag. Zou het droog blijven (voorspellingen waren niet goed) en zouden we vandaag nog wild te zien krijgen ?

Met de camper naar het Wilderness Acces Center gereden en om half 9 vertrokken we met een volle bus voor de Tundra Wilderness Tour, een dagtocht van 7 à 8 uur het Denali Nat.Park in. Becky is onze buschauffeur en gids. Ze begint zodra de bus vertrekt te vertellen over het wildlife in het park, over het ontstaan, over haarzelf, over ..van alles en nog wat. Vervelend. Helemaal niet. Als ze aan het vertellen is luistert iedereen ademloos en dat dus 8 uur lang. Geweldig. We moeten roepen als we iets wat op wild lijkt zien. Ze stopt dan gelijk. Zo gezegd zo gedaan. We stoppen dan ook een paar keer voor een struik en een steen omdat er geroepen werd dat daar een dal-sheep of een Moose liep. Becky heeft haviksogen. Ze spot diverse keren als eerste wild. We rijden 65 km het park in. De eerste 16 km zijn asfalt. Dat stuk mag je ook als particulier rijden. Daarna alleen met een tour of shuttle bus. Om het half uur komt een shuttle bus voorbij. Je kan dus een stukje lopen en een volgende bus weer nemen. Een paar x wordt er gestopt voor een plaspauze. Bij de prijs inbegrepen is een lunchbox die je overigens geen volle maag bezorgd. Hierin wat reepjes, nootjes en knackertjes.

We hebben genoten van deze tour. In totaal 6 grizzlyberen, 2 jonge raven, 3 x een moose, dal-sheeps en een paar caribou’s gespot. Nou ja …. de raven zaten langs de weg, de Moose liepen ook heel dicht langs de weg. De grizzlyberen kon je nog redelijk waarnemen en 2 caribou’s in de sneeuw ook maar de dal-sheeps zouden ook tegen de bergen liggende keien kunnen zijn. Het is dus niet zo dat we bijna oog in oog met de diertjes hebben gestaan maar dat maakt ons niet uit. De kans dat je ze over/langs de weg ziet lopen is overigens minimaal. Je moet al geluk hebben dat je ze ziet. Misschien toch nog maar een helivlucht naar beren om deze van dichtbij te kunnen zien. Volgens Becky hebben we vandaag echt mazzel dat we zoveel wild hebben gezien. Ze rijdt elke dag een tour maar heeft al weken niet zoveel wild gezien. We geloven haar.

Mount McKinley is een berg die zich zelden laat zien. Ligt voor het overgrote deel van het jaar in de wolken. Zo’n 35 dagen in het jaar kun je ‘m helemaal zien. Het moet dan super super helder weer zijn. Nou ….dat scheelde bij ons niet veel. We hebben de contouren voor een gedeelte gezien. Becky was zo enthousiast dat ze, bij wijze van spreken, bijna een ravijn in reed. Een extra stop werd ingelast om dit fenomeen te zien en op de plaat vast te leggen. Daarbij moet ik wel zeggen dat het niet meevalt om de Mount te onderscheiden tussen de andere Mounts.

We kregen nog een boekje over het park en konden ook een video kopen. Tijdens de tour zoomde Becky in op het wil dat we zagen. Haar bewegingen waren ook te zien om video-schermpjes die in de bus hingen. Deze beelden werden opgenomen en waren dus te koop. Dit niet gedaan.

Om half 5 waren we weer terug bij de camper.

We besloten om een stuk verder richting het noorden te rijden. Ze zijn hier de Highway aan het opknappen. Dat zorgt voor overlast. Een kwartiertje stil gestaan bij de wegwerkzaamheden en lange stukken over weg gereden waar het asfalt van verwijderd was, gruis met gaten dus. Hobbel de bobbel en rammel de rammel. Pffff. Om kwart voor 7 gestopt bij een camping in Nenana waar we Wifi hebben. Voor het eerst deze vakantie vlees van de keu gegeten en tot 21.00 uur in de zon gezeten. Het is nu 23.30 uur en de zon is een beetje aan het ondergaan maar het is nog steeds gewoon licht.

Muggen zitten hier ook. We kunnen ze buiten houden. Muskietennet nog niet nodig gehad. Het valt ons tot nu toe mee. Eigenlijk iets meer dan thuis. Je moet je wel inspuiten want anders zuigen die krengen je leeg. Bij Cruise America zei de beheerder dat het dit jaar een goed muggenjaar is, dat wil zeggen er zijn er dit jaar minder dan normaal. We gaan het meemaken.

Gereden 112 km en in Nenana 21 gr.