Even voor 9 uur vertrokken. Omdat de display op het dasboard “Change oil soon” aan gaf naar een olieverversgarage in Tok gereden. Zou in de middag worden. Bij een Chevron benzinestation konden we gelijk geholpen worden. Altijd spannend, en zeker met en camper, om een brug op te rijden, maar alles ging goed. Het kostte 45 euro (omgerekend natuurlijk) en na ook nog de tank weer te hebben vol gegooid reden we om 10.15 op de Alaska Hw. richting Canada. Tot de grens met Canada ging het als een speer. Prima weg met nagenoeg geen verkeer. Onderweg een koffiestop gemaakt bij een winkel/café/slijterij/benzinestation. Daar gesproken met een man die hier 11 jaar woont. Wil nooit meer weg. Heel veel zalm in de zomer (die hij vangt en verkoopt) en in de winter verdient hij z’n kost met het sneeuwvrij maken/houden van de snelweg. We denken dat beide jobs geen vette boterham opleveren omdat hij slechts 2 voortanden had die nog scheef stonden ook. (of het interesseert ‘m niet)

Bij de Canadese grens wachtte ons een aangename verassing. De douanière begon , nadat ze onze paspoorten had ontvangen, Nederlands tegen ons te praten. Of we het soccer volgden. Nou ja moeilijk maar ja natuurlijk. Wat heeft Nederland gedaan ? They won : 2-0 van Chili. Ze volgt het ook. Was in mei in Nederland geweest en had haar neef beloofd het WK soccer te volgen. Goeie neef.

Met een lekker gevoel de Hw. door Canada op gereden. Al snel kwamen we een bord tegen dat de volgende 115 km. men met de weg bezig is. Nou dat klopte, en hoe. Veel stukken zonder asfalt met losliggende stenen, veel stof en een paar keer achter een zogenaamde pilot-car aan gereden over zo’n 8 km. Je rijdt dan in colonne (nou ja zo’n 7 voertuigen) achter een “piloot” aan. Als er weer een beter stukje weg komt wordt je los gelaten en gaat de pilot car dezelfde weg met andere volgers weer terug. Zeer vermoeiend rijden was het. Gaten ontwijken en ook, op betere stukken, bulten in de weg. Deze staan meestal gemarkeerd met oranje vlaggetjes maar soms ook niet. Grrrrr.

Uiteindelijk werd de weg toch een stuk beter en dan ….ja daar zijn we hier voor gekomen …..beren op of beter gezegd langs de weg. GEWELDIG. Drie keer gestopt voor een planten etende grizzly. Stoppen kan makkelijk op deze Hw. want er rijdt nagenoeg geen verkeer. Gezien de barre staat van het wegdek snappen we nu ook waarom we op de hele weg nagenoeg geen verkeer tegenkomen.

(Tip Saskia..let op op zo’n 20 km voor en 10 km na Burwash Landing)

Om 5 uur (nou nee 6 uur want de klok moet 1 uur vooruit) waren we op de camping. Eigenlijk liever een natuur(staats)camping opgezocht maar we wilden even bereik hebben. We staan aan het Kluane Lake en hebben bergen achter ons. Ook mooi. Straks de keu aansteken.

Vandaag gereden: 416 km.