De zon scheen vanmorgen al vroeg. Rond half 9 de stad ingereden richting het zuiden. Er was vrij druk verkeer. Na 20 minuten hadden we de stad achter ons liggen en maakten gelijk al onze eerste stop bij Potter Marsh, een waar walhalla voor de vogelliefhebbers. Via een houten boardwalk loop je langs poelen en gewas waarin zo’n 90 vogelsoorten zitten. We hebben er een paar gezien. Het was ons al vrij snel duidelijk dat ik met m’n 200 mm telelens hier niet veel te zoeken had. Eigenlijk loop je er een beetje als een Jan Doedel bij met zo’n lensje vergeleken met de kanonnen die de echte liefhebbers hebben. Een paar zwemmende (wij denken zeldzame) eenden op de plaat vastgelegd en weer verder. Bij Beluga Point gestopt om te kijken of we witte walvissen zagen. Die komen hier graag omdat de zalm hier massaal voorbij zwemt. De zalmen wel tegen de stroom in zien gaan, maar geen haaien vandaag. Nog een paar keer gestopt op een P of uitkijkpunt. Er was niet veel te zien maar je mag hier niet meer dan 5 voertuigen achter je staart hebben hangen. Zodra dat aantal bereikt is loop je het risico op een boete. Terwijl bij ons de vijfde in de rij bij sommige supermarkten niet hoeft af te rekenen loop je hier dus de kans als je de voorste bent, een boete te krijgen. Deze regel is in het leven geroepen om te voorkomen dat toeristen met een slakkengang hun route rijden om al het moois te zien of bv. berggeiten te spotten. Borden langs de weg waarschuwen ook voor 5 op een rij. De afslag genomen richting Girdwood. Een stukje verder linksaf geslagen naar de Crow Creek Mine. Via een bijna 5 km. onverharde weg bereikten we de afslag naar de mijn. Deze genomen maar toen stonden we op een natuurcamping. Gekeerd, terug en verder. De Mine kwamen we niet tegen. Toch maar weer die camping op gereden en ja..we moesten tussen de kampeerplekken door naar de mijn. Hier staan nog zo’n 8 authentieke hutten uit 1898, gebruikt door de goudzoekers van die tijd. Was even leuk om doorheen te lopen. De weg vervolgd naar het luxe resort Alyeska. Hier vandaan kun je met een kabelbaan (cabine waar je met 60 personen in kan) naar een hoogte van 2300 foot van Mount Alyeska. Hier hadden we een mooi uitzicht op de omgeving. Als er nevel hangt hoef je deze niet te ondernemen. Boven wat gegeten, foto gemaakt en weer met de cabine naar beneden. Je kunt de tocht ook lopend doen maar het is verschrikkelijk stijl en het pad ziet er eng uit.

Overigens is met name de weg tussen Anchorage en de afslag naar de Portage Glacier behoorlijk druk, althans vandaag. Daarna wordt het wat rustiger en als je de afslag naar Homer voorbij bent dan heb je weer het idee dat je nagenoeg alleen over de Hw. rijdt. In Seward aangekomen, rond 15.30 uur, bleek dat er meer het plan hadden gemaakt daar naartoe te gaan. Heel veel campers en gewoon heel erg druk. De campings waren ook allemaal vol. Terug gereden en na nog een volle camping uiteindelijk op de Bear Creek campground een plek gevonden. Zoals zoveel van dit soort campings, een beetje ouwe muk. Toch voor 2 nachten geboekt. Via de campingbeheerster een cruisje van 6 uur door Kenai Fjords National Park geboekt. Ze betwijfelde of er plek op de boot zou zijn omdat heel veel Alaskianen al vrij hebben. Ze hebben een lang weekend. Vrijdag 4 juli in het Onafhankelijkheidsdag waar we ook nog iets van mee willen pikken in Seward. De keu maar weer eens z’n werk laten doen en tot 20.00 uur in de zon gezeten. Hier nagenoeg geen muggen maar wel honden. Veel honden. Ze zijn natuurlijk lief maar de baasjes niet zo. Sommigen interesseert het geen moer dat de viervoeters tussen onze stoelen en de bbq heen struinden, al snuffelend met hun natte neuzen en soms een beetje kwijlend bij het ruiken van het vlees. Paar keer kssst gezegd maar go go hielp beter. Er is hier nauwelijks verbinding dus afwachten of we het verslag op te site kunnen krijgen.

Vandaag 228 km. gereden. ZON.