Anchorage - Wasilla

Het zou vandaag een sombere dag worden. Niet dus. Heerlijk weer. De hele dag zon. Na ontbijtje aan de picknick tafel, bij de camper, zijn we om 8.30 vertrokken richting Palmer over de Glenn Hw. De afslag naar de Thunder Falls genomen om te kijken hoe het water daar naar beneden viel. Via een vrij gemakkelijk pad van 1 ½ km. kwamen we bij de val uit. Even op de plaat vastgelegd en dezelfde weg weer terug. Kwamen we op de heenweg nog niemand tegen op de terugweg was dat wel anders. De snelweg weer op en 2 km. later er bij Eklutna weer af om een bezoek te brengen aan Eklutna Village Historical Park waar we een rondleiding kregen. Hier worden de tradities en het culturele erfgoed van de Tanaina indianen in ere gehouden. Toen de Russen daar kwamen hebben ze de indianen min of meer overtuigd dat het cremeren niet hoorde. Men ging over tot begraven en plaatste boven op het graf een huisje waar de geest (spirit house) nog een tijdje in kon verblijven. Het Russisch orthodoxe kerkje van binnen bekeken en over de begraafplaats gelopen met zo’n 80 gekleurde huisjes.

Hier werden we geconfronteerd met onze vakantie vijand: de MUG. Thuis zijn we al een maand bezig om ons bloed onaantrekkelijk te maken door pillen (vitamine B met tiamine) te slikken. De vakantie slikken we door. Je zou denken … ze vliegen je mooi voorbij. Niet dus. Diverse steken opgelopen op m’n hoofd. Voor een mug is het natuurlijk een aardige landingsbaan maar dan zou ze nog kunnen besluiten weer op te stijgen na geconstateerd te hebben dat mijn bloed vol met tiamine zit. Voor vrouw mug geen probleem: prikken en zuigen daarbij mij opzadelend met bulten en jeuk. Spijt van dat ik geen petje op m’n hoofd gezet heb. Overigens ook nog met anti mug spul gespoten (40% deet) dat bij de ingang van het Village voor de bezoekers klaar stond. Kennelijk een paar stukjes vergeten in te spuiten. Clazien is overigens niet gestoken.

Via de Old Glenn Hw., een bijzonder rustig stuk weg, naar de Glenn Hw. gereden. Vervolgens naar de Matanuska gletsjer. Onderweg nog even gestopt voor een broodje gezond met een kop koffie dat geserveerd werd met friet. Omdat het er toch bij zat de meeste frietjes ook maar opgegeten.

De gletsjer is te bereiken via particuliere grond. Na een stukje onverharde weg kom je bij een kantoortje/winkel met een slagboom. Voor 20$ p.p. mag je met de auto over ruim 3 km. onverharde weg rijden om bij een parkeerplaats uit te komen. Daarna nog een kwartiertje over ijs en (gletsjer)grond naar de echte gletsjer gelopen. Deze een stukje op gelopen. We vonden het de moeite waard. Op de terugweg langs de Highway onze eerste Moose gespot. Aangezien er geen ander verkeer reed even gestopt en raampje geopend voor een foto. De Moose wilde niet blijven staan en ging er als een Moose vandoor.

Ook nog ene bezoekje gebracht aan de Musk-Ox farm waar we net te laat waren voor de rondleiding. Dit zijn echt mooie dieren die een prachtige zachte wol geven. Clazien ging voor een musk-ox trui. In de shop waren die niet te vinden. Wel mutsen maar die hebben we thuis genoeg. Niet op een volgende rondleiding gewacht en een camping opgezocht. Het werd een natuurcamping bij Lake Lucille waar we om half 6 neerstreken en in het zonnetje ons te goed hebben gedaan aan een glaasje alcohol.

Overigens …een natuurcamping houdt in dat er geen faciliteiten zijn. Dus geen elektriciteit en water. Wel 2 w.c’s. Voor de duidelijkheid het is geen naturistencamping. Die zijn hier overigens niet te vinden. Dat heeft alles te maken met DE MUG.

Vandaag 285 km. gereden.

Overigens .... geen verhaal geplaatskomt door het ontbreken van wifi verbinding.

Camper opgehaald

Gisterenavond om 10 uur als een blok in slaap gevallen. Een paar keer wakker geworden van het motorgeronk van opstijgende watervliegtuigjes maar verder hebben we allebei prima geslapen. Ons hotel ligt tegen Lake Hood aan, een meer dat bekend staat als basis voor vele watervliegtuigen die, zoals bij ons jachten in een haven, zij een zij in het meer liggen.

Na een Alaskaiaans ontbijt nog even uit gebuikt op de kamer en om 12.00 uur uitgecheckt. De Yellow Cab taxi was er snel. We troffen het. Onze bestuurder bleek een immigrant uit Kenia te zijn die niet wist waart hij Cruise America moest vinden. Met behulp van zijn centrale en met wat aanwijzingen van ons zijn we er toch gekomen. Mooi op tijd, 12.30 uur, dachten we. We mochten de camper immers na 1-nen ophalen. Het kantoortje zat stampvol met andere ophalers. We hadden moeten bellen om een ophaaltijd af te spreken!! Nu waren we als laatste aan de beurt: half 4. Het liep iets uit. Om 5 uur reden we de parkeerplaats van Cruise af. De 4 ½ uur wachten zijn toch nog redelijk snel voorbij gegaan. Gezien hoe een werknemer van Cruise met een camper het toegangshek krom reed dat daardoor nu niet meer dicht kan, hoe dezelfde man de watertank van een camper vulde en na de slang in de tank te hebben gehangen weg ging en dat ook bleef met als gevolg dat de parkeerplaats in een klein meertje veranderde. Verder gezien hoe een voorruit vervangen werd en hoe een ster weggewerkt werd. Kortom een heel nuttige middag !!!!!

Vanaf Cruise naar een Fred Meyer supermarkt gereden en daar onze eerste levensbehoeften ingeslagen. Ook een bbq-tje gekocht. Fred is een Nederlander die lang geleden naar de USA emigreerde en daar een winkeltje begon. Heeft inmiddels een groot aantal mega supers in heel Amerika. Onze oorspronkelijke plannen voor vandaag bijgesteld. Een camping in Anchorage opgezocht. Het werd de Golden Nugget campgpound. Het is inmiddels half 9 en het begint te miezeren. Volgens de weerman blijft het dat morgen ook doen. We zien wel.

Bewolkt 16 gr. Vandaag gereden:12.5 km.

In Alaska

We zijn in Alaska.

Zondag om 10.00 uur werden we opgehaald door Judith en Joep. Op het vliegveld met elkaar nog wat gegeten en daarna door de douane. Verliep allemaal vlekkeloos. Nog een geurtje en een boek van John v.d.Heuvel gekocht en met Icelandair om precies 14.00 uur de lucht in gegaan. Na een vlucht van 3 uur en 10 minuten geland in een druilerig Kevlavik (IJsland). Daar wat gedronken en met een half uur vertraging gingen we de lucht in (er moest gewacht worden op een paar overstappers). En hoe was de vlucht : Fantastisch in onze zetels in de business-class !!!!!. Thuis hadden we de boarding passen al aan gevraagd. In het vliegtuig naar Anchorage waren op rij 6 nog stoelen vrij. Die dus gereserveerd. Bleek business-class te zijn. Maar vrij is vrij. Toch was het een beetje spannend omdat er tot het laatste moment besloten kan worden dat je ergens anders moet gaan zitten. Nou niet dus. Dan zit je echt comfortabel. Ok, we kregen niet de full-service die de reizigers op rij 1 en 2 hadden maar de leren fauteuils zaten/lagen wel heel erg lekker. Tukkie kunnen doen, muziek geluisterd en filmpje gezien. Nog wat rond gekeken waarbij het oog viel op een oudere man die met z’n rechtervinger diep in één van zijn neusgaten zat te graven. Het verzamelde spul werd daarna quasi nonchalant tussen z’n vingers gerold waarna hij het met een korte werpbeweging op de grond voor stoel 7b deponeerde. Weliswaar zijn eigen stoel maar toch… Bah.

Na een vlucht van 7 uur (16.45 uur Alaska tijd) landden we op het vliegveld van Anchorage. We waren snel uit het vliegtuig en voorbij de douane (niet druk …. de enige vlucht) en hadden ook onze bagage snel van de lopende band. Lang zoeken naar de band waar onze bagage over zou komen was niet nodig want er is daar maar 1 lopende band. Vervolgens op zoek naar een taxi. We stonden op plek 2 (lange rij achter ons) en bleven daar ook staan. Zoals het vliegveld 1 lopende band heeft leek het wel dat Anchorage slechts over 1 taxi kan beschikken. We hadden onze vesten inmiddels aan gedaan want het werd fris. Na een kwartier nog geen taxi. De rij was inmiddels bijna een vliegtuig lang. De oplossing kwam plotseling aan in de vorm van een busje van Coast International Inn, ons hotel. We stapten snel in met nog een ander stel en werden netjes voor de deur afgezet. Hoewel dat niet bij de hotelboeking was inbegrepen stelden wij deze gratis service bijzonder op prijs.

We hebben een grote (wat gedateerde) kamer met ligbad (in de badkamer). Maakt ons geen snars uit. Het restaurant op gezocht voor een hapje. In de niet al te grote ruimte hingen liefst 14 werkende (grote) tv schermen met allerlei sportzenders. Welke kant je ook op kijkt….je kijkt altijd op een scherm. Warme hap op met 2 witte wijn en 2 (Alaska) bier (soort tripel). Ondank het tijdstip, 05.30 Ned.tijd, smaakte en viel het allemaal prima. Daarna naar de kamer en dit verslagje gemaakt. Clazien ligt al met haar ogen dicht. Ik maak ze wakker. Het is nog te vroeg om al te gaan slapen (20.30). Ze leest dit getypte even en valt als een blok in slaap.