Skagway
Onder een bewolkte hemel reden we om 9.00 uur de camping af. Nog zo’n 20 km. over de Alaska Hw. gereden en toen de afslag naar de South Klondike Hw. ri. Skagway genomen. Zoals bijna alle wegen die we hier gereden hebben, alleen in Anchorage was er eigenlijk behoorlijk druk verkeer, leek het alsof we alleen op de wereld waren. Een prima en mooie weg om te rijden. Langs deze weg liggen verschillende meren. Jammer dat het bewolkt was want met een zonnetje op het water lijkt het ons helemaal een schitterende route. Bij Carcross even van de weg gegaan. Hier stopt de White Pass & Yukon route railroad. Een rit met deze trein schijnt ook schitterend te zijn. Even rond gelopen en een kop koffie gedronken. Hoe verder we reden hoe mooier de omgeving werd. Je klimt ook naar een behoorlijke hoogte. Hier en daar lagen de rotsen langs de weg nog met sneeuw bedekt. Er stond ook een koude wind. Onderweg kom je ook nog een Suspension bridge, over de Tutshi River, tegen. Dit is een toeristische attractie waarbij een aantal bussen, met cruiseschip toeristen, stonden. Vrij druk daar. De rivier, via de wiebelige hangbrug, overgestoken en op de foto gegaan met wat oud-collega’s.
Om 13.00 uur reden we Canada weer uit en de USA dus in. Dus paspoortcontrole en vragen of we iets aan te geven hadden. No vegetables bougt in Canada ? No wat we bought we did in de States natuurlijk. Then it’s okidoki. Natuurlijk hebben we in Canada wat voedsel gekocht maar wat schiet die douanier ermee op als we dat zeggen. Misschien alleen maar extra werk. Dus mochten we door rijden. De klok mocht ook gelijk weer 1 uur terug. Een uur later dus weer om 13.00 uur reden we Skagway in. Bij het inrijden van het stadje zie je de cruiseschepen al liggen aan het eind van de hoofdstraat. Skagway is de aanlegplaats voor veel cruiseschepen. Er zitten hier ook veel juweliers. Naar de ferry terminal gegaan om te informeren of we morgen mee kunnen naar de overkant, naar Haines. Geen probleem. Plaats genoeg. We gaan met de boot van 16.00 uur. Morgenochtend moeten we met de camper langs komen want die willen ze opmeten. Met het opgeven van de lengte wordt geen genoegen genomen. Doen we dus. Daarna een helivlucht naar een gletsjer en een korte rit met sledehonden besproken. Morgen ochtend wordt pas besloten of het door kan gaan. Is afhankelijk van het weer. In het Sweet Tooth café geluncht en daarna een camping opgezocht waarbij de beheerder ons persoonlijk begeleidde naar een plek op 20 meter van z’n kantoortje. Wifi is hier wel maar we hebben geen wachtwoord en de beheerder is niet meer aanwezig. We proberen vanavond nog een uurtje op een betaald netwerk te komen. (nee Gerrit F. geen andere mogelijkheden en Mc.D. is hier niet te vinden)
Tegen de avond nog even het stadje ingelopen. Het barst hier van de oude, leuke, gebouwtjes. Winkels, theater alles heeft de sfeer van de goudzoekers tijd. Ook het huisje van Soapy Smith van de buitenkant bekeken. Soapy was DE crimineel van Skagway. Een oplichter van het zuiverste water. Had op een gegeven moment zo’n 200 man (jongens) voor hem werken die van alles en nog wat voor hem stalen en zakken rolden. Een heler dus en leider van een criminele organisatie. In 1898, goed het is al ffff geleden, werd hij in een traditioneel man tegen man vuurgevecht, gedood. Er draait hier een musical over het leven van Soapy. Bij één van de juweliers heeft Clazien een ring gekocht voorzien van een copper quartz saffier steentje. De winkelierster was zo blij dat ze ‘m eindelijk verkocht had dat ze ons heel hartelijk uitzwaaide. Dat heeft dus wat gekost.
Maar goed het is gelijk een verjaardagscadeau (in november !!!! ) terwijl we elkaar niets meer gaven.
Gereden 173 km. Bewolkt 17 gr. af en toe zon.
Whitehorse en beer 4.
Na de gebruikelijke ochtendrituelen om 9.15 uur, onder een bewolkte hemel, de Alaska Hw. richting het zuiden vervolgd. Na een uurtje gestopt op de Haines Junction. In een restaurant een kop koffie genuttigd. Voor het eerst nu een klein stukje WK voetbal, Italië – Uruguay, gezien. Bijna geen kip op de weg te zien. Wel een beer, jawel alweer
Hierna, in de stromende regen, naar het Hi Country RV park gereden dat langs de Alaska Hw. ligt. Om 16.15 staat de camper aangesloten op stroom en water en het regenen is abrupt gestopt. Het weer kan hier toch snel omslaan, zo is onze ervaring van de eerste week.
Gisteren lukte het door de zeeeeeer trage internetverbinding niet om foto’s te plaatsen. Hopelijk lukt het nu wel en ter info. voor Gerrit : natuurlijk weten we hoe de verwarming in onze camper werkt. Ik heb alleen gezegd dat we de generator niet aan mochten zetten !!!!
Vandaag gereden : 243 km.
Beren op de weg.
Even voor 9 uur vertrokken. Omdat de display op het dasboard “Change oil soon” aan gaf naar een olieverversgarage in Tok gereden. Zou in de middag worden. Bij een Chevron benzinestation konden we gelijk geholpen worden. Altijd spannend, en zeker met en camper, om een brug op te rijden, maar alles ging goed. Het kostte 45 euro (omgerekend natuurlijk) en na ook nog de tank weer te hebben vol gegooid reden we om 10.15 op de Alaska Hw. richting Canada. Tot de grens met Canada ging het als een speer. Prima weg met nagenoeg geen verkeer. Onderweg een koffiestop gemaakt bij een winkel/café/slijterij/benzinestation. Daar gesproken met een man die hier 11 jaar woont. Wil nooit meer weg. Heel veel zalm in de zomer (die hij vangt en verkoopt) en in de winter verdient hij z’n kost met het sneeuwvrij maken/houden van de snelweg. We denken dat beide jobs geen vette boterham opleveren omdat hij slechts 2 voortanden had die nog scheef stonden ook. (of het interesseert ‘m niet)
Bij de Canadese grens wachtte ons een aangename verassing. De douanière begon , nadat ze onze paspoorten had ontvangen, Nederlands tegen ons te praten. Of we het soccer volgden. Nou ja moeilijk maar ja natuurlijk. Wat heeft Nederland gedaan ? They won : 2-0 van Chili. Ze volgt het ook. Was in mei in Nederland geweest en had haar neef beloofd het WK soccer te volgen. Goeie neef.
Met een lekker gevoel de Hw. door Canada op gereden. Al snel kwamen we een bord tegen dat de volgende 115 km. men met de weg bezig is. Nou dat klopte, en hoe. Veel stukken zonder asfalt met losliggende stenen, veel stof en een paar keer achter een zogenaamde pilot-car aan gereden over zo’n 8 km. Je rijdt dan in colonne (nou ja zo’n 7 voertuigen) achter een “piloot” aan. Als er weer een beter stukje weg komt wordt je los gelaten en gaat de pilot car dezelfde weg met andere volgers weer terug. Zeer vermoeiend rijden was het. Gaten ontwijken en ook, op betere stukken, bulten in de weg. Deze staan meestal gemarkeerd met oranje vlaggetjes maar soms ook niet. Grrrrr.
Uiteindelijk werd de weg toch een stuk beter en dan ….ja daar zijn we hier voor gekomen …..beren op of beter gezegd langs de weg. GEWELDIG. Drie keer gestopt voor een planten etende grizzly. Stoppen kan makkelijk op deze Hw. want er rijdt nagenoeg geen verkeer. Gezien de barre staat van het wegdek snappen we nu ook waarom we op de hele weg nagenoeg geen verkeer tegenkomen.
(Tip Saskia..let op op zo’n 20 km voor en 10 km na Burwash Landing)
Om 5 uur (nou nee 6 uur want de klok moet 1 uur vooruit) waren we op de camping. Eigenlijk liever een natuur(staats)camping opgezocht maar we wilden even bereik hebben. We staan aan het Kluane Lake en hebben bergen achter ons. Ook mooi. Straks de keu aansteken.
Vandaag gereden: 416 km.
Richardson Hw - Tok
Vanmorgen om half 10 vertrokken. Een paar km. verder gestopt bij het Visitor Center op de kruising van de Alaska Hw. en de Richardson Hw. Dit is ook het eindpunt van de Alaska Hw. Paar foto’s gemaakt en verder, de Richardson Hw op gereden. We gaan richting Tok. De rit over de Alaska Hw is eigenlijk aanzienlijk korter maar de Richardson schijnt, zo hebben we gelezen, mooier te rijden. Het was inderdaad een prachtige rit. Daarbij scheen de zon scheen heerlijk en was de lucht blauw, kortom een prachtige dag voor deze trip.
Op een groot aantal plaatsen gestopt om van de natuur te genieten. De Alaska oliepijplijn ligt dan weer links en dan weer rechts langs de weg. De pijplijn heeft een lengte van zo’n 1300 km en loopt van van noord naar zuid door Alaska om in de Golf van Alaska uit te komen. Hij is aardbevingsproof.
Wij vonden het landschap tot de Denali Hw. echt schitterend met de steeds weer, voor, links en rechts van ons, opdoemde bergen met sneeuw. Onderweg een kop koffie gezet bij een pijplijnaanraakplaats en later langs de Hw. op een parkeerplaats ffff broodje gegeten. Het kon helemaal niet stuk toen we plotseling van links uit de berm een Moose aanstalten zagen maken de rijbaan over te steken. Voorzichtig gestopt en het mooie dier de weg over laten steken. Dat deed ze snel waarna ze rap tussen de bomen verdween. Nog net gelukt om een foto te maken. Bij Gakona zijn we de Glenn Hw.op gegaan in de richting van Tok. Het eerste stuk tussen naaldbomen gereden en daarna ook weer bergketens met sneeuw. Met de cd op vol volume flink meegezongen met “All you need is love” en “Then I kissed her” en nog wat van dat gesnor. We besloten om op een natuurcamping (eigenlijk is het een State camping)te gaan staan op zo’n 20 km. voor Tok. Hier waren we om half 5. Achttien dollar in de enveloppe aan het begin van de camping gedaan en (weer) een schitterende plek. De keu aangestoken en ook maar een keer in de vuurkorf een vuurtje gemaakt met de na smeulende bbq-kooltjes. Nu is het half 10 en zitten we buiten dit verslag te maken.
Vandaag 380 km gereden.
Nenana - Fairbanks - Delta Junction.
Afgelopen nacht was de op één na kortste (die in vannacht) in Alaska. De zon ging om 01.43 onder en kwam om 02.55 weer op. In de tussentijd was het schemerig. Voor ons was het ook de kortste nacht van deze vakantie. Wat een ellende. Muggen hebben genadeloos toegeslagen. Waren we gisteren nog tevreden over het gedrag van het dier. Nu niet meer. We hebben heel goed opgelet ze niet binnen te laten komen en snappen het niet maar ze waren er wel: een invasie. En prikken dat die krengen deden, nou ja mij dan. Clazien bleef buiten schot of ze kreeg er geen jeuk van. Om 2 uur hebben we besloten, na er vele te hebben dood gemept wat weer veel bloedvlekken (mijn bloed) veroorzaakte, om de klamboe boven ons bed te hangen. Dat was nog even een getob maar uiteindelijk hing het provisorisch en konden we een beetje slapen. Zoemen bleven ze en ook nog een keer gestoken,door het net het, omdat dat naar beneden gezakt was en op mijn hoofd lag. Vanmorgen zaten nog 5 rustig tegen de buitenkant van de klamboe hun kans af te wachten. Nou die kregen ze niet. Einde voor het vijftal.
Vandaag ophanghaakjes gekocht zodat de klamboe wat beter hangt.
Vanmorgen zijn we rond 10 uur vertrokken. De zon scheen heerlijk. De thermometer op de camping gaf 20 gr. aan dus waagden we het om de korte broek aan te trekken. Nog een klein stuk wegwerk-zaamheden gehad. Er hing een nevel waardoor scenic-points niets scenics opleverden. Net voor Fairbanks afgeslagen naar Ester, waar in het verleden een goudmijn was. Het oudste café dat hier te vinden is was dicht en verder was het een vervallen oord. Snel verder gegaan naar het Pioneerpark in Fairbanks. Dit is een soort openluchtmuseum (gratis)waarin (o.a.) een aantal oude woningen van de eerste pioniers. Ook een museum met veel aandacht voor de eerste dapperen, een treintje, een oud stoomschip, een vliegtuigmuseum en een aantal winkeltjes. De “tijdelijke”” bewoners liepen in de klederdracht van die tijd. Leuk om daar rond te struinen. Jammer dat het begon te miezeren en daarna hard regenen. We zijn er daarom niet lang gebleven.
Zo’n 18 km. verder gestopt in het plaatsje North Pole. De super bezocht, getankt en ….de residentie van de kerstman bezocht. Een grote winkel met heeeel veel kerstspullen. Misschien wat kitscherig maar wij vonden het leuk. De kerstman zelf was ook present. Hij zat in een zetel en je kon een praatje met hem maken. Een heel toegankelijke man is dat joh, met een vriendelijk woord voor iedereen. Ik wilde hem op de foto zetten maar toen was hij even weg voor een welverdiende break. Buiten liepen natuurlijk ook rendieren. Ik had gehoopt hier een echte kersttrui met opdruk te kunnen kopen. Niet dus. Geen truien.
We zijn daarna doorgereden naar een camping nabij Delta Junction waar we om 17.00 uur waren. Een full hook-up plek genomen. Kunnen we gelijk ons vuile water weg laten vloeien. De wifi-verbinding hier is uitstekend. Foto’s van de afgelopen dagen dus ook maar op de site gezet.
Aan de zalm gegaan in een restaurant een paar kilometer verderop. Nog even buiten gezeten in de zon en om 20.30 de camper in gegaan. Het is nu 23.00 uur. Clazien ligt al.
En verder … voor de route (de weg) die we vandaag gereden hebben hoef je niet naar Alaska te gaan. We vonden ‘m een beetje saai.
Overigens … in eerste instantie hebben we thuis nog overwogen om via een onverharde weg van 160 km. naar DE goudzoekersstad van Canada, Dawson City, te gaan. De eerste vraag die ons in Fairbanks gesteld werd was of we daar naartoe wilden. Niet doen werd gezegd. Weg is slecht te berijden door de vele regen van de laatste tijd.
Vandaag gereden : 248 km.
Denali Nat.Park (dag 2) - Nenana
Een spannende dag. Zou het droog blijven (voorspellingen waren niet goed) en zouden we vandaag nog wild te zien krijgen ?
Met de camper naar het Wilderness Acces Center gereden en om half 9 vertrokken we met een volle bus voor de Tundra Wilderness Tour, een dagtocht van 7 à 8 uur het Denali Nat.Park in. Becky is onze buschauffeur en gids. Ze begint zodra de bus vertrekt te vertellen over het wildlife in het park, over het ontstaan, over haarzelf, over ..van alles en nog wat. Vervelend. Helemaal niet. Als ze aan het vertellen is luistert iedereen ademloos en dat dus 8 uur lang. Geweldig. We moeten roepen als we iets wat op wild lijkt zien. Ze stopt dan gelijk. Zo gezegd zo gedaan. We stoppen dan ook een paar keer voor een struik en een steen omdat er geroepen werd dat daar een dal-sheep of een Moose liep. Becky heeft haviksogen. Ze spot diverse keren als eerste wild. We rijden 65 km het park in. De eerste 16 km zijn asfalt. Dat stuk mag je ook als particulier rijden. Daarna alleen met een tour of shuttle bus. Om het half uur komt een shuttle bus voorbij. Je kan dus een stukje lopen en een volgende bus weer nemen. Een paar x wordt er gestopt voor een plaspauze. Bij de prijs inbegrepen is een lunchbox die je overigens geen volle maag bezorgd. Hierin wat reepjes, nootjes en knackertjes.
We hebben genoten van deze tour. In totaal 6 grizzlyberen, 2 jonge raven, 3 x een moose, dal-sheeps en een paar caribou’s gespot. Nou ja …. de raven zaten langs de weg, de Moose liepen ook heel dicht langs de weg. De grizzlyberen kon je nog redelijk waarnemen en 2 caribou’s in de sneeuw ook maar de dal-sheeps zouden ook tegen de bergen liggende keien kunnen zijn. Het is dus niet zo dat we bijna oog in oog met de diertjes hebben gestaan maar dat maakt ons niet uit. De kans dat je ze over/langs de weg ziet lopen is overigens minimaal. Je moet al geluk hebben dat je ze ziet. Misschien toch nog maar een helivlucht naar beren om deze van dichtbij te kunnen zien. Volgens Becky hebben we vandaag echt mazzel dat we zoveel wild hebben gezien. Ze rijdt elke dag een tour maar heeft al weken niet zoveel wild gezien. We geloven haar.
Mount McKinley is een berg die zich zelden laat zien. Ligt voor het overgrote deel van het jaar in de wolken. Zo’n 35 dagen in het jaar kun je ‘m helemaal zien. Het moet dan super super helder weer zijn. Nou ….dat scheelde bij ons niet veel. We hebben de contouren voor een gedeelte gezien. Becky was zo enthousiast dat ze, bij wijze van spreken, bijna een ravijn in reed. Een extra stop werd ingelast om dit fenomeen te zien en op de plaat vast te leggen. Daarbij moet ik wel zeggen dat het niet meevalt om de Mount te onderscheiden tussen de andere Mounts.
We kregen nog een boekje over het park en konden ook een video kopen. Tijdens de tour zoomde Becky in op het wil dat we zagen. Haar bewegingen waren ook te zien om video-schermpjes die in de bus hingen. Deze beelden werden opgenomen en waren dus te koop. Dit niet gedaan.
Om half 5 waren we weer terug bij de camper.
We besloten om een stuk verder richting het noorden te rijden. Ze zijn hier de Highway aan het opknappen. Dat zorgt voor overlast. Een kwartiertje stil gestaan bij de wegwerkzaamheden en lange stukken over weg gereden waar het asfalt van verwijderd was, gruis met gaten dus. Hobbel de bobbel en rammel de rammel. Pffff. Om kwart voor 7 gestopt bij een camping in Nenana waar we Wifi hebben. Voor het eerst deze vakantie vlees van de keu gegeten en tot 21.00 uur in de zon gezeten. Het is nu 23.30 uur en de zon is een beetje aan het ondergaan maar het is nog steeds gewoon licht.
Muggen zitten hier ook. We kunnen ze buiten houden. Muskietennet nog niet nodig gehad. Het valt ons tot nu toe mee. Eigenlijk iets meer dan thuis. Je moet je wel inspuiten want anders zuigen die krengen je leeg. Bij Cruise America zei de beheerder dat het dit jaar een goed muggenjaar is, dat wil zeggen er zijn er dit jaar minder dan normaal. We gaan het meemaken.
Gereden 112 km en in Nenana 21 gr.
Denali National Park
We hadden oorspronkelijk gepland om vandaag met een georganiseerde tour het park in te gaan. Maandag via internet willen boeken. Alles was vol. We konden nog wel op vrijdag mee, met de vroege die mogelijk om 05.00 uur zou vertrekken. Geboekt dus. Wat doen we vandaag ? Niet veel. Het regent en het regent. We zijn blij dat we vandaag niet meer mee konden. Het is ook koud. Berenkoud. We trekken 2 truien aan en nu komen de lange – 5 december – onderbroeken ook van pas. Dus ook 2 lange broeken aan. We kruipen om kwart over 9 uit bed. ’s-Middags zijn we met de camper naar het Wilderness Acces Center gereden met regenkleding over onze dubbellaags kleding. Hier hebben we de kaartjes voor onze tour van morgen opgehaald. We moeten ons pas om 08.15 uur melden. We kregen 20$ terug (zat in de tourprijs) omdat we die ook hadden betaald bij het inchecken op de camping. Netjes geregeld !!! Voor het bezoeken van een National Park moet je 10$ p.p. betalen. Dat toegangsbewijs is dan 7 dagen geldig. Je kan ook een jaarpas kopen voor 80$. Aangezien we dit jaar niet veel Nat.Parken zullen bezoeken hebben we dat niet gedaan.
Hier een 18 minuten durende film over het ontstaan van het park bekeken. Clazien heeft een paar wanten gekocht en teneinde een onverhoedse aanval van een beer te voorkomen, een berenbel. Nou die beer maakt zich echt wel uit de voeten als we aan het lopen zijn. We lijken wel een lopende ijscokar. Ook gemakkelijk als je elkaar fffff uit het oog bent verloren (tenzij er meer lopen met zo’n bel).
Het visitor center dat een stukje verderop ligt ook bezocht. Hier even rondgestruind door het kleine maar leuk ingerichte en informatieve museum en ook hier een filmpje over het park bekeken. Deze ging over de 4 jaargetijden in het park. Echt een prachtige film.
Het blijft regenen. Pas om 22.00 uur wordt het een beetje droog. Dan heeft het al 26 uur echt achter elkaar geregend. Nog een vrouw gesproken die vorige week vrijdag in Seward was aangekomen en alle dagen regen heeft gehad. Wij klagen niet.
Overigens erg jammer dat het vandaag echt baggerweer was. Je kunt hier ook een flink aantal, korte, wandelingen maken.
Ondanks het sombere weer hoeven we geen lampje aan te doen. Tot 22.30 zitten lezen en wat spelletje gedaan. Het blijft buiten licht.
Hoewel het maar een paar uur donker is hebben we daar geen last van. Met de gordijnen dicht vallen we snel in slaap.
Vandaag 7 km.gereden
Wasilla - Talkeetna - Denali Nat.Park
Om 9 uur vertrokken met korte broeken aan. Het eerste stuk Highway was nog vrij druk. Hoe verder naar het noorden hoe rustiger het werd op deze 2 baans weg. Voor 125 dollar getankt. Meer wilde de automaat ons niet laten betalen. De afslag naar Talkeetna, een erg toeristisch dorpje aan het eind van een 23 km. lange, doodlopende weg. Vanuit hier gaan diverse vluchten naar Mount McKinley, de hoogste berg van Noord-Amerika. Ook beklimmers van deze berg vertrekken hier vandaan. Nadat we de camper geparkeerd hadden onze korte pijpen vervangen door de lange. Het is fris. Wat gedronken bij de plaatselijke middenstand en diverse winkeltjes bezocht. Voor het plankje in onze wc heeft Clazien een zeeeeeer speciaal attribuut gekocht : een haarpin van walrusbot (natuurlijke wijze gestorven) met een paar rare pluimen en dat alles gemaakt door een originele Eskimon vrouw. Het kost een paar duiten maar dan heb je ook iets
Weer terug naar de Hw.gereden waar we de eerste beer, in Alaska, op de foto hebben gezet. De lucht werd donkerder en het begon te miezeren. Langs de Hw.liggen diverse uitkijkpunten die je bij helder weer een prachtig zicht op de bergen –en met name de hoogste berg – geven. Nu dus niets. Geen uitzicht. Alleen nevel. Nog wel een Moose met jong in een rivier gespot maar verder een vrij saai stuk weg. Om 17.00 uur op de camping, in Denali Nat. Park, aangekomen. Ingecheckt op de Riley Creek campground, een natuurcamping waar we 2 nachten blijven. De camping hadden we thuis besproken. Er was nu nog plaats genoeg. We mochten zelf weten waar we wilden gaan staan. Het werd droog. Reden genoeg om de bbq in elkaar te zetten. Het is een mooie keu met deksel en heel veel vleugelmoertjes. Kooltjes aangestoken en hop…. Het begint te regenen. De keu trekt het niet. Vandaag geen bbq dus. Ik krijg buikkrampjes en de rest volgt. Vroeg onder de wol gekropen. Het is opgehouden met miezeren. Nu regent het.
Vandaag gereden :375 km.