Kenai Fjords Tour

Om 10.20 uur werden we netjes opgehaald door een shuttlebus van Kenai Fjords Tour. Met nog 2 Amerikanen die op een andere camping stonden werden we, 10 minuten later, netjes afgeleverd bij het kantoor van de tour organisator. Ingecheckt en om 11.30 uur vertrok de Catamaran Cruise voor de National Park Tour. Dit keer ons wat minder dik gekleed. De zon scheen fel en bleef dat de hele dag doen. We begonnen op het bovendek buiten maar die keuze bleek toch wat overschat. De wind was toch best fris. Het was weer een mooie tocht. We hebben bijna continu rotsen/bergen/heuvels naast ons gehad. Een paar keer zwommen bruinvissen mee maar die waren ook snel weer weg. Verder een paar zeeotters, veel papegaaiduikers, divers ander gevogelte, een aantal bultruggen en stellerzeeleeuwen gezien. Orka’s zitten hier ook maar vandaag lieten ze zich niet zien. Van de bultruggen hebben we voornamelijk hun bult gezien. Weinig ophoog zwiepende staart dus. Deze dagtour gaat naar de Holgate- of naar de Aialik glacier. Onze kapitein koos voor de laatste, die ook het verste weg ligt. We kwamen met de boot dichtbij de mooie gletsjer. Een paar brokken af zien breken. Je kon ook met een stuk gletsjerijs op de foto. (was ook in Pr.William Sound) Het brok ijs was geheel doorzichtig en kwam niet uit de vriezer. Clazien heeft hoogspersoonlijk gezien dat het stuk ijs bij de gletsjer uit het ijs werd gevist. We kregen vandaag als lunch: een rijkelijk gevulde wrap, een zakje worteltjes en een soort muesli reep. Tegen het einde ook nog een warme koek. Het drinken was 75 cent per beker of je kon een beker met opdruk kopen voor 5,50 en daarna was alle frisdrank, thee en koffie gratis. Dit gedaan. Nog een gemakkelijke beker ook. We vonden deze tour weer een topper. Vriendelijke bemanning en ook nu weer een bijzonder net schip. Kortom alles goed verzorgd. Om 17.30 uur meerden we aan in de haven en even later bracht de shuttlebus ons naar de camping die inmiddels ook helemaal vol is.

Vandaag niet gereden. ZON.

Seward

De zon scheen vanmorgen al vroeg. Rond half 9 de stad ingereden richting het zuiden. Er was vrij druk verkeer. Na 20 minuten hadden we de stad achter ons liggen en maakten gelijk al onze eerste stop bij Potter Marsh, een waar walhalla voor de vogelliefhebbers. Via een houten boardwalk loop je langs poelen en gewas waarin zo’n 90 vogelsoorten zitten. We hebben er een paar gezien. Het was ons al vrij snel duidelijk dat ik met m’n 200 mm telelens hier niet veel te zoeken had. Eigenlijk loop je er een beetje als een Jan Doedel bij met zo’n lensje vergeleken met de kanonnen die de echte liefhebbers hebben. Een paar zwemmende (wij denken zeldzame) eenden op de plaat vastgelegd en weer verder. Bij Beluga Point gestopt om te kijken of we witte walvissen zagen. Die komen hier graag omdat de zalm hier massaal voorbij zwemt. De zalmen wel tegen de stroom in zien gaan, maar geen haaien vandaag. Nog een paar keer gestopt op een P of uitkijkpunt. Er was niet veel te zien maar je mag hier niet meer dan 5 voertuigen achter je staart hebben hangen. Zodra dat aantal bereikt is loop je het risico op een boete. Terwijl bij ons de vijfde in de rij bij sommige supermarkten niet hoeft af te rekenen loop je hier dus de kans als je de voorste bent, een boete te krijgen. Deze regel is in het leven geroepen om te voorkomen dat toeristen met een slakkengang hun route rijden om al het moois te zien of bv. berggeiten te spotten. Borden langs de weg waarschuwen ook voor 5 op een rij. De afslag genomen richting Girdwood. Een stukje verder linksaf geslagen naar de Crow Creek Mine. Via een bijna 5 km. onverharde weg bereikten we de afslag naar de mijn. Deze genomen maar toen stonden we op een natuurcamping. Gekeerd, terug en verder. De Mine kwamen we niet tegen. Toch maar weer die camping op gereden en ja..we moesten tussen de kampeerplekken door naar de mijn. Hier staan nog zo’n 8 authentieke hutten uit 1898, gebruikt door de goudzoekers van die tijd. Was even leuk om doorheen te lopen. De weg vervolgd naar het luxe resort Alyeska. Hier vandaan kun je met een kabelbaan (cabine waar je met 60 personen in kan) naar een hoogte van 2300 foot van Mount Alyeska. Hier hadden we een mooi uitzicht op de omgeving. Als er nevel hangt hoef je deze niet te ondernemen. Boven wat gegeten, foto gemaakt en weer met de cabine naar beneden. Je kunt de tocht ook lopend doen maar het is verschrikkelijk stijl en het pad ziet er eng uit.

Overigens is met name de weg tussen Anchorage en de afslag naar de Portage Glacier behoorlijk druk, althans vandaag. Daarna wordt het wat rustiger en als je de afslag naar Homer voorbij bent dan heb je weer het idee dat je nagenoeg alleen over de Hw. rijdt. In Seward aangekomen, rond 15.30 uur, bleek dat er meer het plan hadden gemaakt daar naartoe te gaan. Heel veel campers en gewoon heel erg druk. De campings waren ook allemaal vol. Terug gereden en na nog een volle camping uiteindelijk op de Bear Creek campground een plek gevonden. Zoals zoveel van dit soort campings, een beetje ouwe muk. Toch voor 2 nachten geboekt. Via de campingbeheerster een cruisje van 6 uur door Kenai Fjords National Park geboekt. Ze betwijfelde of er plek op de boot zou zijn omdat heel veel Alaskianen al vrij hebben. Ze hebben een lang weekend. Vrijdag 4 juli in het Onafhankelijkheidsdag waar we ook nog iets van mee willen pikken in Seward. De keu maar weer eens z’n werk laten doen en tot 20.00 uur in de zon gezeten. Hier nagenoeg geen muggen maar wel honden. Veel honden. Ze zijn natuurlijk lief maar de baasjes niet zo. Sommigen interesseert het geen moer dat de viervoeters tussen onze stoelen en de bbq heen struinden, al snuffelend met hun natte neuzen en soms een beetje kwijlend bij het ruiken van het vlees. Paar keer kssst gezegd maar go go hielp beter. Er is hier nauwelijks verbinding dus afwachten of we het verslag op te site kunnen krijgen.

Vandaag 228 km. gereden. ZON.

Reisdag

Bij ons vertrek uit Valdez regende het licht. Hoe verder we Valdez achter ons lieten hoe harder het begon te regenen. Wat een mazzel dat we deze route (voor een groot gedeelte) al hebben gereden. De bergen lagen achter een dikke nevel waardoor scenic views alleen mist lieten zien. Slechts een paar keer gestopt, voor een enkele foto, een koffiemoment en voor de lunch (beiden in de camper). De koffie kochten we bij een drive-inn koffiekeet op de kruising nabij Glenallen. Om een koekje bij de koffie gevraagd. Dat kregen we. Hebben we in 4-en gedeeld. Geen wild gezien tijdens de rit. Vonden het waarschijnlijk ook te slecht om naar buiten te gaan. Wel een originele Amerikaanse kanon voor de verdediging van Glenallen. Sheep Mountai n zou een prachtig fotomoment op moeten leveren. Dat ging dus niet door. Maar niet erg. Na zo’n 7 uur (met de wipwappers voor onze neuzen) reden we Palmer binnen en was het plotseling droog. Doorgereden naar het Ship Creek RV park in Anchorage waar we ook de laatste nacht willen gaan staan. Deze camping ligt op zo’n 10 minuten lopen van downtown. We hebben ook een mooie plekje toegewezen gekregen : 7 meter van de spoorlijn vandaan. Een groenstrook met een paar bomen zit tussen de achterkant van de camper en de rails. Het is geen drukke lijn (denken we). We zitten overigens ook op de route van sportvliegtuigjes. Er is geen druk vliegverkeer (denken we). De zon scheen heerlijk. Stoeltjes uit, wat gedronken en naar de stad gelopen. Heel veel souvenirwinkels en winkels waar ze bont verkopen. We hebben geen bont gekocht. De winkels hoeven overigens niet erg nauw te kijken met de openingstijden. Rond gekeuteld en de dag afgesloten in een restaurant vlakbij de camping. Het Moose bier smaakte voortreffelijk evenals de vis overigens. Op het tv scherm in het restaurant een aantal geweldige reddingen van de doelman van de VS gezien tijdens de wedstrijd tegen België.

Om 21.00 uur terug bij de camper waar we even gesproken hebben met onze buren (3 vrouwen en een man)die er net een rit van 9 dagen uit Texas op hebben zitten. Pff. Morgen gaan we richting Seward.

Op verzoek ook nog foto’s bijgevoegd van een keu moment en de bultrug onder water

Vandaag 480 km. gereden.

Pr.William Sound

De gordijntjes voorzichtig opzij geschoven na het wakker worden: een grijze massa van mist maar droog. Vannacht heeft het geregend. Om 3 voor 9 de camper afgesloten en om 9 uur het kantoor van Stan Stephens Glacier & Wildlife Cruises binnen gestapt. Ingecheckt en we mochten tot half 10 wachten om aan boord te gaan. Het liep niet storm met incheckers. Uiteindelijk zijn we met 62 mensen die de tocht naar de Meares Glacier gaan doen. De boot heeft plek voor zo’n 160 personen. Ruimte genoeg dus. Om 10 uur vertrokken we voor een 9 uur durende trip. Eerst even op het bovendek gezeten maar snel naar binnen gegaan. Het was behoorlijk fris. Toen we de haven uit waren werd het brrrrrr koud. We kregen een folder met info over de Prince William Sound, in het Nederlands. De rest van het gezelschap bestond voornamelijk uit Duitsers. Geen andere Dutch aan boord. Koffie en thee konden we drinken zoveel als we wilden. Onderweg de nodige informatie gekregen over de Sound. Al snel werd de boot even stil gelegd bij een aantal op hun rug drijvende zeeotters. Zijn leuke beestjes. Een aantal vissersschepen gepasseerd en een paar dall’s bruinvissen met de boot mee zien zwemmen. Die beesten gaan zo snel dat voor je je camera goed in je handen hebt ze al weer weg zijn. De eerste brokken ijs van de Columbia Glacier dobberden ons tegemoet. Een eindje ri. die gletsjer op gegaan en tussen de stukjes ijs gevaren. Zo’n stuk ijs heeft een levensduur van 24 uur. Dan is het gesmolten. We zijn verder gevaren richting ons einddoel. De boot werd stilgelegd toen er een bultrug in de buurt werd gespot. Hij heeft een bult op z’n rug (vandaar de naam denk ik) die je dan net boven water uit ziet steken. Als de br lucht nodig heeft komt hij even met z’n bek (voor een stukje) boven het wateroppervlak en dan duikt hij weer naar beneden. De staart dus wel een aantal keren gezien. Ook dus een foto gemaakt van een bultrug die geheel onder water is. Als je bij de gletsjer komt hoop je natuurlijk dat je getuige mag zijn van een groot stuk ijs dat afbreekt en naar beneden klettert. Nou we hebben een half uur voor de ijswand gelegen maar dat gebeurde vandaag niet. Wel een hoop gekraak en gerommel en een paar kleine stukjes die afbraken. Dan moet je net op het juiste moment naar die plek kijken anders ben je te laat voor een foto. Wel een schitterend gezicht die gletsjer en we kwamen met de boot tot vrij dichtbij. Op de terugweg nog 2 bultruggen gezien die eigenlijk alleen maar onder water bleven en alleen voor een beetje lucht iets naar boven kwamen. Deze waren aan het rusten (soort slaap) zo werd ons verteld. Ook nog een paar papegaaiduikers gezien. Die doken zo snel weg toen ze de boot aan zagen komen dat we ze amper zagen. Verder een drietal zeehonden op een stuk gletsjerijs, een meeuw op een stuk ijs en een kolonie stellerzeeleeuwen op de foto vastgelegd. Verdere informatie die van belang is om te vermelden: we kregen een lekkere warme lunch bestaande uit kip, rijst en groenten met 4 koekjes als toetje en aan het eind van de middag een warme beker soep met crackertjes. We kozen voor de (soort) vissoep en die smaakte voortreffelijk. Daarnaast een paar keer urine weggebracht in één van de 3 zeer schone toiletten. De stoelen zaten ook prima en alles zag er keurig verzorgd uit. We hadden ook nog zwarte beren en berggeiten (op de walkant), orka,s, en een variëteit aan gevogelte tegen kunnen komen. Deze lieten zich vandaag aan ons niet zien.

We hadden ons ook gekleed op deze tocht. Twee broeken aan, truien,vesten, windjack en Clazien handschoenen. Ik had die niet, dus ijshanden. (tip Saskia: handschoenen mee nemen) Af en toe was er ook een striemende miezerregen.

Om 19.15 uur stapten we van de boot. We vonden het een geslaagde dag. Na afloop nog even langs de haven gelopen waar de vers gevangen vis (heilbot) werd gefileerd.

Vandaag alleen gevaren.

Valdez

Rond 9 uur weer vertrokken en 4 ½ uur later waren we aan het eind van de, bij Valdez, doodlopende Richardson Hw. Onderweg een aantal keren gestopt voor fotomomenten. Een stukje over de Old Richardson Hw naar Copper Center gereden. Hier hadden we plotseling telefonisch bereik en niet op een onbelangrijk moment. Zo konden we het laatste kwartier van Nederland – Mexico via een sms-update van Judith bijna live volgen. Op naar de kwartfinale. Vroeger werd in Copper Center veel koper gedolven. Aan de koper werd hier goud verdiend. Horden vissers langs de waterkanten zien staan. Onderweg een zeer korte wandeling gemaakt tot het ijs van de Worthington gletsjer. Was de moeite waard. De gletsjer zelf niet opgegaan. Mocht wel en sommigen deden dat ook, maar dat was dan geheel voor eigen risico. Verder 2 watervallen die langs de Hw. liggen op de foto gezet. De Breidal Falls was de mooiste van de 2. Het was een zeer relaxte rit met nagenoeg geen verkeer op de weg waarbij vooral het laatste gedeelte schitterend was. Ook het weer was grandioos. De hele dag zon. Ons was aangeraden om de 6 km lange (doodlopende) Dayvilleroad af te rijden. Hotspot voor beren, zeeleeuwen en zeeotters. Niet nu echter. Hier ook veel vissers. In Valdez hebben we gelijk een boottocht van 9 uur op de Pr.William Sound geboekt. Morgen om 10.00 uur vertrekken we. Daarna camping aan de haven geboekt voor 2 nachten. We staan op het Bear Paw Camperpark. Een groot kaal grindterrein maar met wasautomaten en drogers en niet onbelangrijk, snelle wifi. Aan het eind van de middag werd het frisser en nu, 20.26 uur, doen we de deur van de camper dicht en koffietijd.

Overigens heel vervelend dat reismee eruit ligt. Daarom naar een deze site uitgeweken.

Vandaag 240 km. gereden.

Dry Creek Campground

Om 9.15 uur de Alaska Hw. op gedraaid voor onze rit van de resterende 80 km wegwerkzaamheden. Er werd vandaag niet gewerkt en het moet gezegd … het viel ons mee. Het lijkt wel of ze in die paar dagen erin geslaagd zijn om op een aantal plekken de weg wat vlakker te krijgen. Even later reden we Canada uit en 30 km. verderop een stop voor de USA grenspost. Paspoorten werden bekeken en we mochten gelijk verder. De horloges weer een uur terug. Onderweg een koffiestop bij de winkel/pomp waar we op de heenweg ook koffie gedronken hadden. Eén keer in de week gaan ze boodschappen doen in het 80 km verder gelegen Tok. 1 x in de maand rijden ze naar Fairbanks voor de grotere boodschappen (360 km enkeltje !!!) Bij de kruising Alaska Hw. – Glenn Hw. de tank nog een keer vol gegooid en de niet te missen grote souvenirwinkel bezocht. Hier een Moose met een Alaska shawl gekocht voor bij de kiwi’s en de koala. Mochten we ook even van de wifi gebruik maken en met Ju en Ank even app contact gehad. De reismee site ligt er nog steeds uit.

De Glenn Hw. (nu weer richting andere kant) gevolgd. Met name het laatste stuk is vrij saai rijden maar dat hebben we misschien al gezegd. Onderweg gestopt voor een boterham en 2x voor een Moose die in meertje stond. Ook nog een bald eagle op de kiek gezet, Aan het eind van de Glenn Hw. gestopt bij Jeannies koffie/koek en van alles en nog wat te koop, houten barak en een beker koffie gekocht. Die buiten niet opgedronken. Het wemelde van de muggen en ze staken ook gelijk. Nog 16 km . de Richardson Hw. gevolgd tot de Dry Creek campground. Hier waren we om 17.15 uur. Geen water in de creek dus maar wel mega veel muggen. Ons van top to teen ingespoten en buiten gaan zitten. En nu voor het eerst ons muskietennet gebruikt. Over onze petten heen en nog wat lezen. Zonder was niet te doen. Ze steken je niet meer door alle deet maar zoemen wel met een stuk of 20 om je hoofd. Dat doen ze ook met het net om je hoofd maar het geeft net even een lekkerder gevoel. De keu aangestoken en binnen gegeten. Er liggen hier veel hopen poep, volgens ons moose poep. De avond verder binnen doorgebracht.

Vandaag 472 km. gereden. Zonnig.

Lake Creek Campground.

Om 8.45 uur on route gegaan. Het zou vandaag de dag van de witkop zeearenden (bald eagle) moeten worden. Dit gebied staat om z’n grote populatie bekend hoewel ze zich meestal in het najaar en masse melden om vis te gaan eten. Op de vele scenic-views gestopt. Slechts 1 exemplaar gespot. De Haines Hw ri. Haines junction is echt een mooie weg om te rijden. Daarbij komt dat het wegdek ook van uitstekende kwaliteit is en er bijna geen verkeer rijdt. Natuurlijk een fotootje gemaakt op de Haines Summit, de hoogste berg van die omgeving. Daar ook gelijk maar een kop koffie gezet. Wat valst er verder nog te melden over deze rit ? Nou dat ik zwarte beren gezien heb. Clazien zat net op de kaart te kijken en baalde natuurlijk. In de grasberm tegen de naaldbomen waren 2 kleine beertjes met elkaar aan het dollen terwijl een grotere er bij liep. Camper met (bijna) piepende banden tot stilstand gebracht. Dan ben je eigenlijk al te laat om nog iets vast te kunnen leggen op de foto. Achteruit gereden en jawel ze waren natuurlijk het bos in. Jammer. Verder eigenlijk niet veel te melden over deze rit. Met de camper even van de Hw afgegaan naar Kathleen Lake. Daar wilden we buiten in de zon onze boterhammen eten. Dat toch maar in de camper gedaan gelet op de grote hoeveelheid muggen die daar rond vlogen. Hoe zit het met de muggen ? (vraag Nely). Nou het gaat eigenlijk best goed. We hebben gemerkt dat het inspuiten met een deo-deet een prima afweermiddel is. Vergeet echter geen lichaamsdeel, ze weten het te vinden. Ook sokken spuiten we in. Niet doen is beetje bloed kwijt. Over het algemeen valt het dus ontzettend mee. Naast die dag zonder nachtrust hebben we ze niet meer in de camper gehad. De klamboe hebben we ook niet meer gebruikt.

De grens met Canada weer gepasseerd. Een bijzonder chagrijnige vrouw bij de douane stelde de gebruikelijke vragen nadat ze het bevel had gegeven : Sunglasses off and engine off. OK dan .. en …ook geen alcohol, sigaretten, groenten, huisdieren. No ;). Where to, werd toegebeten. To Tok. Okidoki dan (zei ze niet maar dacht ze denken we) Na het afgeven van de paspoorten werd in het kantoor een check gedaan. Aangezien we toch kennelijk wel uit het goeie hout gesneden bleken te zijn mochten we, met een stempel in de paspoorten erbij, verder Canada in. De klok gelijk weer vooruit gezet. Nu dus weer 9 uur tijdsverschil met Nederland. Morgen gaat ie weer terug.

Na 5 uur over de Haines Hw ter hebben gereden kwamen we aan bij Haines Junction. Hier de tank vol gegooid en de Alaska Hw. op ri, het noorden. Dat stuk hebben we natuurlijk al een keer gereden maar dan naar het zuiden. We vonden het geen vervelende rit. Je ziet de natuur toch van de andere kant. We hadden er natuurlijk onze hoop gevestigd nog een paar beren te spotten. Nou niet één. Wel berenpoep dus ze hebben er wel gelopen. We denken dat we echt mazzel hebben gehad er 3 op 1 dag op dat stuk weg te hebben gezien.

Een gedeelte van de 115 km. wegwerkzaamheden gereden en om 17.45 uur op de Lake Creek campground (natuur) een plek gevonden. (4 van de 28 bezet) 12 $ in de enveloppe gedaan en op plaats 5 gaan staan.

Vandaag 459 km gereden. Zonnig/Warm.

Sleddog riding.

Vanmorgen eerst uit het raam van de camper gekeken. Heerlijk weer, beetje zon en windstil. Goed vliegweer dus. We waren ruim op tijd bij de ferry terminal om de overtocht te boeken. We waren de eersten. Bij het overnemen van de gegevens van m’n rijbewijs een blije verwondering bij de man die ons in boekte. “Wolluk you komt von?” Yep, we said. “Leuk my wife is born daar”. De leeftijd inschattend zou het iemand kunnen zijn die bij Ju en/of Ka in de klas heeft gezeten. De naam zei ons niets. Hij stelde ons voor om naar het office van de spoorwegen te gaan, waar ze aan het werk was. Hebben we gedaan nadat hij de camper had opgemeten en wij hadden betaald. Cynthia werkte daar op kantoor. Ze werd gehaald en vond het hartstikke leuk om ffff met ons te spreken. Ze had haar man leren kennen tijdens een schooluitwisseling programma en werd verliefd. Hij ook. Het werd een stel. Ze heeft overigens op de Hoef en op de Walewyc mavo gezeten. Verder nog een heel verhaal maar niet voor dit verslag. Was leuk.

Om 10.30 uur werden we opgehaald door een Argentijnse chauffeur van Temsco heli die gelijk over het WK begon en wist te vertellen dat Duitsland gewonnen had van de VS. In de bus al een film gezien met allerlei veiligheidsinstructie en wat te doen als ….en als …. kortom een heleboel informatie die niet echt bleef hangen. In het kantoortje van Temsco kregen we sneeuwschoenen verstrekt. Alle overbodige bagage ging in een locker, op de weegschaal en klaar voor de vlucht. We vlogen met 2 heli’s. Wij zaten met een Amerikaans gezin van 3 en de piloot in heli 1. Om 11.00 uur gingen we de lucht in en kwartiertje later zette de piloot ons af bij het sledehondenkamp op de Denver gletsjer. Voor de zekerheid hadden we wat extra kleding aangedaan. Totaal overbodig. Het was, met de stralende zon, gewoon warm. We kregen ook nog handschoenen maar die waren dus ook niet nodig. Daarna met z’n 2-en naar Terry gegaan, die ons op de tocht begeleidde. Eerst werden de 11 honden, die met ons de rit gingen maken, aan ons voorgesteld. Bij hond 3 wisten we niet meer hoe hond 1 heette en omdat ze allemaal wel een beetje op elkaar lijken de naaminfo gelijk maar gedeleted. De husky’s waren bere- enthousiast toen ze in de gaten kregen dat ze ons mochten voorttrekken. Eerst een stukje in de slee gezeten met Terry achterop en later hebben we op de meehobbelende lege slee mogen staan.

Het rondje was niet groot maar we vonden het (met de helivlucht) een topper. Daarna met de heli terug via een binnendoor weg. We stonden weer snel bij Temsco. Om 13.00 liepen we, meer dan tevreden, terug naar het centrum. Broodje gegeten en nog wat rond gelopen . Om 14.30 moesten we bij de camper op de ferry terminal zijn. Lekker in de zon gewacht op de ferry. Om 16.00 uur voer het schip, dat nog heel veel ruimte over had, de haven uit en om 17.15 uur waren we aan de overkant in Haines. Een plek gevonden op Ocean side RV park, waar de campers bijna tegen elkaar aan staan. Wel een schitterend uitzicht op het water en de bergen. Tot 20.00 uur in de zon zitten praten met onze buren. De eerste bald-eagles op de foto gezet en de keu maar weer een keer gebruikt. Gisteren lukte het niet om met de Reismee site in contact te komen. Hopelijk lukt het nu wel. Overigens moeten we aan een provider betalen om op internet te kunnen komen.

Vandaag gereden : 9 km en gevaren 25 km. Zonnig.